กลับมาแล้วคร้าบ จากตกอยู่ในหลุมความรักครับผม
เอาล่ะเด๋วจะมาเล่าเรื่องราวที่เวลามีความรักแล้วมันอยากเขียนอ่ะ เสมือนกับหาน้ำร้อนที่เดือดพราน
เอาล่ะไม่ให้เสียเวลาเริ่มเลยดีกว่า
เรื่องของความรัก
เคยมีท่านผู้หนึ่งกล่าวไว้ว่า
"ปุถุชนคนไร้รัก จักไม่ล่วงถึง แก่นแท้แห่งสุดแกร่งไปชั่วกาล"
แต่ทว่าความรักน่ะรึ มันคืออะไรกัน???? มันกินได้เรอะ????? -*-
ความรักมันก็เป็นเพียงความรู้สึกเท่านั้น ที่วันใดวันหนึ่งมันก็ต้องจากไปกับอากาศและสายลมพัดไป
การที่เรามีคนรักสักคนย่อมไม่ใช่เรื่องที่แปลกพิสดาร ก้อนหินที่จะคว้าหาดาวลงมาย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
แต่ที่พวกเราอยู่ได้นี้ก็เพราะ ..ความหวัง.. ที่ทำให้จิตใจสามารถติดปีกและบินออกไปหาฝันหรือดาว ที่จะไขว่คว้า
แต่เราจะไม่สามารถเอาความจริงมาปนกับความฝันมารวมกันได้ คนไม่มีทางติดปีกและบินไปได้เยี่ยงนก
รู้ถึงที่ต่ำที่สูง อะไรที่คว้าได้ก็จะพยายามนำมันมา แต่สิ่งที่ก้อนหินก้อนหนึ่งพยายามไปให้ถึงดาว แต่ก็รู้อยู่แก่ใจ
ว่าไม่มีทางคว้าถึง กระนั้น ก็ยังมีเหล่าผู้คนอยู่ไม่น้อยที่รู้อยู่ว่าไปไม่ถึงแต่ก็จะทำ ถ้าไม่เรียกบ้า ก็คงมุมานะดีนะ
ขอให้แค่ว่าตนได้ลองติดปีกไปหานางฟ้าที่อยากเจอ แม้ว่ากระนั้นสุดท้ายจะต้องตกลงมาอีกครั้ง
และสูญเสียบางอย่างไปก็ยอมทำรู้ว่าต้องเจ็บ รู้ว่าได้พยายามฟรี แต่ว่าก็ยังยอมทำเพราะทุกๆคนบนโลกนี้ล้วน
มีสิ่งที่เรารัก การที่พยายามให้ได้ แต่ไม่ได้ก็ยังตะเกียกตะกายขึ้นไป เพราะนั่นคือความ..หวัง..ของแต่ละคน
ที่อยากจะทำ อย่างน้อยขอให้ได้ลองทำฝืนกฏของจิตใจ ทะลวงเข้าไปให้ได้ แม้ชีวิตของเราจะหาไม่สำหรับผม
มัน..คุ้มค่าที่จะเสี่ยง.. ผมจะทำและพยายามถึงที่สุด แม้ความรักจะจับต้องไม่ได้ แต่ผม ยอมที่จะถวายกาย
ถวายชีวิตเข้าแลก แม้จะต้องตกลงมาเยี่ยงเช่นหิน ผมขอตายในสิ่งที่ผมหวัง ยังจะดีกว่าตายอย่างไร้ค่า....
edit @ 2007/03/11 22:07:27
edit @ 2007/03/11 22:08:42
